Test BRL Light

BRL Light: Brullend, Razendsnel, Leuker kan niet!
De BRL Light is niet gebaseerd op een standaard auto, maar bestaat simpel gezegd uit een buizenframe met kunstof plaatdelen, een hoop gave knopjes en schakelaars. De 2,3 liter Ford Duratec motor is middels een “tiptronic-achtige” sequentiële versnellingsbak en sperdifferntieel gekoppeld aan de achterwielen. Met ca. 240pk en een leeggewicht van zo’n 825 kilo dus een hele serieuze auto.

Ik begin aan de startprocedure met het overhalen van een aantal switches en druk op de startknop. De auto loopt meteen, maar de koppeling is extreem kort. Met een slag van 7 mm is deze niet makkelijk te doseren als je hem niet gewend bent. Het gevolg is dat zodra ik wil wegrijden ik hem laat afslaan. Opnieuw starten en iets meer gas......shit toch te weinig en wederom een afgeslagen motor.

De derde keer is scheepsrecht. Ik knal het gas erop en ga er vandoor.

Nu zit ik met 240pk onder mijn voet en dat brult het uit, maar het is echt wennen aan de versnellingsbak. Volgas houden bij opschakelen en alleen koppelen bij terugschakelen. Klinkt makkelijk, maar valt tegen als je hard gaat en nog niet eerder hebt geprobeerd. Na een paar rondjes ben je er wel aan gewend, maar in het begin zit je voor iedere bocht te bedenken wat je ook alweer moest doen.

Als ik na even oefenen een beetje gewend ben draai ik in twee de Tarzan in, schakel naar drie en terwijl ik de pook aanraak, hoor ik de versnellingsbak klappen en zonder een hik of een vertraging ben ik al vol in de volgende versnelling aan het doortrekken, terwijl ik binnen een paar seconden op dezelfde manier in z’n vier knal. Voor de Hugenholz koppeling in en met een paar tikjes terug naar twee. Ik ga op het gas en ik voel de banden naar grip klauwen, terwijl ik met een onrustige kont keihard richting Slotemaker spuit. En steeds die knal in de versnellingsbak bij het opschakelen, FANTAAASTISCH!!!!!

De auto ligt geweldig en gaat beter als je niet teveel gooit. Als ik rustiger ga sturen gaat de auto duidelijk makkelijker en kan ik eerder op het gas. Dit is kicken zeg, wat gaat dat hard en wat doet dit ding precies wat ik wil. Een hele echte race auto. Het enige dat hier Light aan is, is het gewicht! Als ik na een rondje mijn schakelpunten weet, gaat het steeds wat harder.

Ik knal lekker door het Scheivlak en de Marlboro bocht, maar ik weet niet hoe hard het gaat, want er staat altijd 137 km/h op de teller. Ik rij met twee vingers in mijn neus, maar het gaat al veel harder dan ik met bijvoorbeeld de Seat op de limiet haal. Bij het insturen van de Renault bocht stuur ik toch iets te hard in ala Seat rijstijl, want met standaard onderstuur provoceer ik de achterkant altijd een beetje. Voor deze auto werkt dat duidelijk niet en ik ga direct achterstevoren. Even rustig opvangen en wegblijven van de vangrail.

Ik doe nog een paar rondjes en het gaat steeds makkelijker en harder. Als ik even later de pitstraat weer indraai weet ik het: dit is het meest gave waar ik ooit in heb gereden!