Test Suzuki Swift Cup

Suzuki Swift: Snelheid hebben is snelheid houden
De eerste race auto waar ik in reed was de Toyota Yaris. Inmiddels ben ik 8 jaar verder en heb met diverse race auto's gereden met verschillende pk/gewichtverhoudingen en zowel voor- als achterwielaandrijvers. Dan stap je voor een gastrace in een Suzuki Swift en deja vu! Het Yaris gevoel komt weer naar boven.

Natuurlijk is de layout ongeveer hetzelfde. Een korte lichte auto, voorwielaandrijving, maar wel met een paar extra pk's en wat minder topzwaar. Ook/juist voor deze auto geldt dat je alleen hard gaat als je hele nette racelijnen rijdt, want gooien en smijten (wat wel kan met dit karretje) levert snelheidsverlies op wat je door ontbrekende pk's niet kan goedmaken. Daarbij is de wegligging gigantisch en heb ik sinds de Yarissen niet meer zo'n korte remweg gehad. De pk's helpen wel, want de rondetijden liggen pakweg 2 seconden sneller dan de Toyota's en ook is er in de regen met de speciale regenbanden zoveel grip dat je amper eerder remt en nog extreme bochtensnelheden haalt. Met een flinke regenbui ben je echt veel sneller dan bijvoorbeeld de dik 200pk sterke diesels uit de Toerwagen Diesel Cup zoals de BMW 120d, Seat's en Volkswagens, etc. Bizar!

Het dashboard is standaard en ziet eigenlijk wel chic uit voor een race auto en is nog leuk verlicht ook. De binnenruimte is natuurlijk beperkt, maar met de veiligheidsvoorzieningen en diverse aanpassingen aan onderstel en remmen toont hij best agressief en dik. Een echte cupracer.

De motor klinkt zwaar en agressief en is heel fel op het gas. Het is wel zaak om ruim boven de 4.000rpm te blijven en net voor de toerenbegrenzer te schakelen, anders is er niemand thuis. Op het rechte eind rij je tegen de 180km/h op Zandvoort om dan heel kort bij ca. 60 meter te remmen en de bochtensnelheid zo hoog mogelijk te houden. Snel gaan met deze auto betekent eigenlijk zo laat (soms pas in de bocht) en zo min mogelijk remmen en de snelheid hoog te houden, want hij moet het niet van de acceleratiekracht hebben. Zeker als je uit een snellere auto komt is het omschakelen. Je gevoel zegt dat je allang moet remmen en dan rij je nog 50 meter volgas door! Daardoor laat je (ik) gek genoeg de eerste ronden zeker tijd liggen. Het is echter geen gemene auto die een fout afstraft, dus na enige gewenning dalen de rondetijden heel snel.

Net als in de Yaris zat ik weer met een big smile in de auto, maar als je het spelletje lang genoeg doet worden pk's verslavend en dat is het enige waar hij er niet zoveel van heeft helaas. Voor het echte racegevoel heb je echter competitie nodig en zijn pk's ondergeschikt. Met gemiddeld 14 auto's binnen een seconde is dit dus gewoon serieus cupracen. Net als vroeger.......